7. Rozdzielnice, schemat jednokreskowy i dobór

Rozdzielnice

W rozdzielnicy trójfazowej można zablokować fazę jednofazowego wyłącznika nadprądowego lub RCBO. Zablokowana faza pozostaje przy następnym automatycznym rozdziale; blokuj tylko sprawdzoną, świadomą decyzję ręczną. Przy pełnych danych mocy decyduje prąd fazowy; przy niepełnych danych liczba obwodów jest tylko szacunkiem informacyjnym. Obwód zasilany z 3- lub 4-biegunowego wyłącznika nadprądowego (lub RCBO) program traktuje jako trójfazowy, nawet jeśli liczba faz obwodu pozostała 1; obwód trójfazowy obciąża wszystkie trzy fazy jednakowo, dlatego brak jego mocy nie pogarsza sprawdzenia symetrii faz.

Lista Rozdzielnice, otwierana ze strony projektu, zawiera obudowy rozdzielnic (maksymalnie 20 na projekt). Dla nowej rozdzielnicy podaje się nazwę, typ (jednofazowa rozdzielnica mieszkaniowa, trójfazowa rozdzielnica mieszkaniowa, szafka licznikowa / złączowa, podrozdzielnica), dla podrozdzielnicy rozdzielnicę nadrzędną, obudowę (pozycja katalogowa) i jej rozmiar (1–6 rzędów, 6–36 modułów w rzędzie).

Liczbę faz (1 lub 3) można też ustawić niezależnie od typu; pozostawiona puste, decyduje typ (dla rozdzielnicy mieszkaniowej sam typ jest jedno- lub trójfazowy, dla podrozdzielnicy / szafki licznikowej wynika z przypisanych do niej obwodów). Wyraźnie podana liczba faz ma pierwszeństwo: decyduje, czy dla urządzeń jednofazowych pojawia się wybór fazy, i jest wykorzystywana zarówno przy doborze, jak i przy sprawdzaniu reguł.

W projekcie NEC (amerykańskim) typem rozdzielnicy jest load center: z liczbą miejsc, wyłącznikami 1- lub 2-biegunowymi i zabezpieczeniem GFCI/AFCI, panel schedule do wydruku, a na stronie Rozdzielnice także z obliczeniem obciążenia mieszkania. Opisuje je rozdział Projektowanie według NEC.

W projekcie dla rynku węgierskiego rozdzielnicę można przypisać do punktu pomiarowego Karty przyłączeniowej; zapotrzebowanie mocy punktu jest liczone z tej rozdzielnicy, a schemat układu pomiarowego pokazuje po kolei przyłącze, mały wyłącznik, licznik kWh i rozdzielnicę (zob. rozdział Drukowanie, dokumentacja projektowa i DXF, Dokumentacja dla operatora sieci).

Edytor rozdzielnicy

Edytor przedstawia obudowę jako miejsca modułowe ułożone w rzędy, z paskami zapełnienia.

Widok rozdzielnicy przypomina prawdziwą szafkę: płyta montażowa z szyną DIN, korytkiem kablowym i listwą zaciskową N/PE, a każdy rodzaj aparatu ma własny wygląd czołowy. Są dwa widoki: Płyta montażowa służy do edycji (widoczne są zaciski i szyna grzebieniowa), Pokrywa czołowa pokazuje pokrywę, która odsłania tylko fronty aparatów, a puste miejsca zasłaniają zaślepki. Wyświetlanie ustawiają przełączniki Opisy, Oznaczenie faz i Szyna grzebieniowa; ustawienie zapamiętuje przeglądarka. Pasek opisowy pod aparatem pokazuje opis i nazwę obwodu; w rozdzielnicy trójfazowej widać też znacznik L1/L2/L3. Edycja (przeciąganie, strzałki, Del) działa tak samo w obu widokach.

Po prawej stronie paleta Dodaj aparat: wyszukiwanie według kodu lub tekstu; wyniki pojawiają się dla kodu lub tekstu wpisanego w wyszukiwarkę (pełna lista nie jest wyświetlana); znajdują się w niej tylko te pozycje katalogowe, które mają dane modułu (Dane modułów). Jeśli któraś z Twoich własnych pozycji nie ma danych modułu, paleta je wymienia; dla tych, których dane da się wywnioskować z opisu, dodasz je jednym przyciskiem, pozostałe trzeba podać na stronie Dane modułów. Jeśli aparat nie ma pozycji katalogowej, przycisk Propozycja zawęża moduły według rodzaju, liczby biegunów, szerokości i zabezpieczenia obwodu; jedyny pasujący pokazuje w podglądzie, przy kilku kandydatach (lub nieznanym prądzie znamionowym) trzeba wybrać z listy, a zapis następuje dopiero po zatwierdzeniu.
Aparaty można przesuwać przeciąganiem lub strzałkami, klawisz Del usuwa.
Właściwości aparatu: opis, obwody, „Aparat poprzedzający” (wyłącznik różnicowoprądowy lub wyłącznik główny), faza.
Rezerwa: z palety można umieścić także bez obwodu wyłącznik nadprądowy, wyłącznik różnicowoprądowy z członem nadprądowym (RCBO) lub wyłącznik różnicowoprądowy; we właściwościach takiego aparatu widać plakietkę „Rezerwa”, a obwód można przypisać później w polu „Obwody”.
Mniejszy / większy prąd znamionowy: przy aparacie z pozycją katalogową przyciski − i + we właściwościach przechodzą do modułu o najbliższym mniejszym lub większym prądzie (rodzaj, liczba biegunów, szerokość, charakterystyka wyzwalania i czułość różnicowoprądowa pozostają). Program sprawdza zamianę zwykłymi regułami (za duże zabezpieczenie, przeciążony obwód). Przy wyłączniku nadprądowym wybór Charakterystyka wyzwalania (B, C, D…) przełącza na moduł o tym samym prądzie i innej charakterystyce.
Wyłącznik główny później: jeśli wyłącznik główny zostanie dodany później, wyłączniki różnicowoprądowe i nadprądowe bez aparatu nadrzędnego trafiają automatycznie za niego, więc schemat jednokreskowy i podłączenie od razu za tym podążają. Przy usunięciu aparaty podrzędne usuniętego aparatu przechodzą do jego aparatu nadrzędnego, a zasilanie podrozdzielnicy zasilanej z tego aparatu zostaje usunięte; obwody usuniętego aparatu otrzymują oznaczenie „nie umieszczono”, dopóki nie wskażesz im nowego miejsca.
Przycisk Nowy obwód; Propozycja z obwodów: program z podglądem proponuje rozmieszczenie, które można przyjąć lub odrzucić. Jeśli rozmieszczenie nie mieści się w obudowie, program proponuje większy rozmiar obudowy, który możesz ustawić od razu w tym miejscu. Tryby optymalizacji: Standard zachowuje sprawdzony układ, Compact oszczędza miejsce i może zaproponować mniejszą rozdzielnicę, a Installation uczytelnia grupy RCD i rezerwę na końcu rzędu. Tryby zmieniają tylko pozycje; mniejszy rozmiar wymaga potwierdzenia, a liczba modułów nie potwierdza fizycznej zgodności. W rozdzielnicy powiązanej z rysunkiem obwody kondygnacji, które nie są jeszcze przypisane do rozdzielnicy, są uwzględniane automatycznie; jeśli na kondygnacji jest kilka rozdzielnic, można wybrać: tylko obwody przypisane do tej rozdzielnicy, wszystkie wolne obwody kondygnacji do tej rozdzielnicy albo wolne obwody do najbliższej rozdzielnicy.
Można podać przewód zasilający i jego długość (potrzebne do doboru).
Zasilanie podrozdzielnicy: we właściwościach podrozdzielnicy pole Zasilany z (rozdzielnica nadrzędna / aparat) wybiera rozdzielnicę nadrzędną i aparat zasilający (aparat zabezpieczający lub rozłącznik główny). Znacznik na aparacie zasilającym pokazuje, którą podrozdzielnicę zasila, a odnośniki Zasila: w panelu elementu przechodzą do tej podrozdzielnicy.
Zasilanie na rysunku: w edytorze rysunku ten sam wybór oferują właściwości aparatu rozdzielnicy: rozdzielnicę nadrzędną i aparat. Jeśli narysowany przewód łączy obie rozdzielnice, przycisk Przejmij długość do zasilania we właściwościach przewodu kopiuje narysowaną długość do długości zasilania; taki przewód nie otrzymuje ostrzeżenia „Trasa bez obwodu” nawet bez obwodu.
Połączenie z rysunkiem: na rzucie, we właściwościach symbolu rozdzielnicy, można go połączyć z rozdzielnicą i podać listę Przyłączone obwody. Połączenie jest widoczne po obu stronach („Połączona z rysunkiem” / „Niepołączona z rysunkiem”).
W szafce licznikowej licznik i zabezpieczenia przedlicznikowe należy dodać ręcznie.
Ładowarka samochodu elektrycznego: Propozycja z obwodów daje każdemu obwodowi ładowarki własny wyłącznik różnicowoprądowy, przede wszystkim typu B lub EV (typu A tylko wtedy, gdy przy ładowarce zaznaczono wbudowane wykrywanie prądu uszkodzeniowego DC, RDC-DD); dla obwodu falownika i pompy ciepła pojawia się informacja. Szczegóły: rozdział Fotowoltaika, ładowarka i pompa ciepła w projekcie.
Program proponuje kolejność zasilania zgodną z rynkiem właściciela projektu. W Grecji: wyłącznik główny → bezpiecznik główny (rozłącznik bezpiecznikowy) → RCD; na pozostałych rynkach zwykła kolejność wyłącznik główny → RCD. To praktyka i sugestia, a nie punkt normy. Jeśli rysunek odbiega, ostrzega reguła Kolejność zasilania (BETAP_SORREND); można ją dostosować lub wyłączyć na stronie Reguły. Funkcja działa za przełącznikiem serwisowym.

W palecie wybór Liczba sztuk (1–24) pozwala umieścić od razu kilka takich samych urządzeń: przycisk ustawia tyle egzemplarzy obok siebie na pierwszych wolnych miejscach, jednym zapisem. Jeśli nie mieszczą się wszystkie, umieszczane są te, które się mieszczą, i pojawia się komunikat. Potem przyciskiem Nazwij… (lub Nazwij urządzenia tego rodzaju przy jednym urządzeniu) nadasz nazwy wiersz po wierszu w jednym oknie albo wypełnisz je prefiksem i numerem początkowym (np. F1…F6).

Urządzenia dodatkowe

Szyny: Szyna zbiorcza N, Szyna zbiorcza PE.
Sygnalizacja i pomiar: Lampka kontrolna faz, Licznik podrzędny (kWh), Przekaźnik kontroli faz/napięcia.
Sterowanie: Automat schodowy, Przekaźnik impulsowy, Zegar sterujący, Transformator dzwonkowy, Zasilacz na szynę DIN.
Zabezpieczenia i inne: Rozłącznik bezpiecznikowy, Rozłącznik izolacyjny, Gniazdo na szynę DIN, Wyłącznik silnikowy.

Urządzenie z kodem katalogowym trafia też do zestawienia.

Listwa zaciskowa

Przy sposobie podłączenia „Listwa zaciskowa” na płycie montażowej pojawia się z wykazu zacisków automatyczna listwa zaciskowa (X1): trafia na prawy koniec pierwszego wolnego rzędu i można ją przeciągnąć myszą w inne miejsce. Jeśli się nie mieści, na dole pojawia się osobna szyna i ostrzeżenie. W przedmiarze uwzględniane są złączki szynowe, płytki końcowe, zaślepki i szyny grzebieniowe.

Listwę X1 usuniesz przyciskiem Usuń listwę zaciskową X1 nad płytą montażową (po potwierdzeniu): rozdzielnica przełącza się na podłączenie „bezpośrednie”, a zaciski pozostają na aparatach. W tym samym miejscu przycisk Przywróć listwę zaciskową X1 przywraca listwę.

Domyślnym sposobem podłączenia jest Zacisk odgałęźny obwodu głównego: zamiast listwy X1 (wartość Listwa zaciskowa daje listwę X1) na płycie montażowej umieszczany jest jeden wspólny blok: w rozdzielnicy jednofazowej z biegunami L, N, PE, w trójfazowej z biegunami L1, L2, L3, N, PE (liczbę faz określa rozdzielnica lub jej obwody). Żyły obwodów są podłączane do odpowiedniego bieguna bloku (w zestawieniu X1:L1, X1:N, X1:PE), położenie bloku można tak samo przeciągnąć, a do przedmiaru trafia jeden zacisk odgałęźny (bez złączek szynowych dla każdego zacisku i bez płytek końcowych).

Sprawdzenie rozdzielnicy

Panel Sprawdzanie w edytorze uruchamia reguły: normatywne (np. brak wyłącznika różnicowoprądowego, brakujące lub zbyt duże zabezpieczenie, przeciążony obwód), fizyczne (nie mieści się w obudowie, brak danych modułu, nie umieszczono), strukturalne (rozbieżność z połączeniem na rysunku) oraz praktyczne (obciążenie wyłącznika różnicowoprądowego, oświetlenie za jednym wyłącznikiem różnicowoprądowym, symetria faz, rezerwa, wyłącznik główny). Reguły praktyczne można włączać i wyłączać na stronie Reguły rozdzielnic, gdzie można też ustawić ich wagę i próg; reguły normatywne i fizyczne są stałe. Wyniki informacyjne można ukryć.

Wymóg wyłącznika różnicowoprądowego. To, czy obwód potrzebuje wyłącznika różnicowoprądowego 30 mA, program ustala zarówno z nazwy obwodu, jak i z rysunku: jeśli na obwodzie narysowano gniazdo lub oprawę oświetleniową albo któryś z jego aparatów znajduje się w łazience, obwód wymaga wyłącznika różnicowoprądowego, nawet jeśli jego nazwa sugeruje coś innego. Program szuka go także w łańcuchu zasilania: obwody podrozdzielnicy może chronić wyłącznik różnicowoprądowy w rozdzielnicy nadrzędnej. Przy uziemieniu TT (dana projektu System uziemienia) każdy obwód odbiorczy bez wyłącznika różnicowoprądowego otrzymuje błąd, ponieważ tam ochrona przy uszkodzeniu wymaga wyłącznika różnicowoprądowego; pętla zwarcia (Zs) nie jest wtedy obliczana. W układzie TN obwód za wyłącznikiem różnicowoprądowym, w którym wyłączenie przez wyłącznik nadprądowy nie jest pewne (Samoczynne wyłączenie niepewne), otrzymuje tylko ostrzeżenie. Reguła Za mały wyłącznik RCD zgłasza, gdy prąd znamionowy wyłącznika różnicowoprądowego jest mniejszy niż szacowany prąd jednoczesny obwodów i podrozdzielnic za nim; automatyczny rozdział również po cichu nie wybiera za małego wyłącznika różnicowoprądowego ani rozłącznika głównego. Obok błędu „brak danych modułu” jest przycisk Wybierz z katalogu (także w podglądzie propozycji): program odczytuje z opisów pozycji katalogu (rodzaj, liczba biegunów, charakterystyka wyzwalania, prąd, mA) brakujące dane modułu, a urządzeniu bez pozycji wpisuje odpowiednią pozycję. Zapisuje w Twoich własnych ustawieniach, nigdy nie nadpisuje istniejących danych modułu i informuje, gdy nie znajdzie pasującej pozycji. Jeśli pasuje kilka pozycji katalogowych, program pyta, której użyć, i zapamiętuje Twój wybór.

Schemat jednokreskowy

Przegląd edytora rozdzielnic zawiera strona Projektowanie rozdzielnic. Ogólne informacje o schemacie jednokreskowym, z przykładową ilustracją: Schemat jednokreskowy. Przycisk Schemat jednokreskowy otwiera schemat jednokreskowy obliczany z rozdzielnicy i listy obwodów (nie jest to zapisany rysunek, zawsze pokazuje bieżące dane). Można wybrać format arkusza (A4/A3) i orientację; przy wielu obwodach odpływowych schemat jest dzielony na kilka arkuszy ze standardową tabliczką rysunkową; Drukuj / Zapisz jako PDF. Pojawiają się na nim także kolumny doboru (Ib, ΔU). Jeśli w danych rozdzielnicy jest błąd lub któryś obwód nie trafia na schemat, informuje o tym ostrzeżenie.

Wielokreskowy schemat torów prądowych i zestawienie zacisków. Przełącznikiem widoku na stronie schematu jednokreskowego przejdziesz do wielokreskowego schematu torów prądowych: widać na nim każdą żyłę, od szyn zbiorczych przez bieguny aparatów i zaciski aż do kabla i odbiornika. W ustawieniach rozdzielnicy sposób podłączenia to Zacisk odgałęźny obwodu głównego (domyślnie: jeden wspólny blok z biegunami L, N, PE lub L1, L2, L3, N, PE), Listwa zaciskowa (kable dochodzą do zacisków listwy) lub Bezpośrednio na urządzenie (przewody idą do zacisku aparatu, bez listwy). Strona Zestawienie zacisków (otwierana ze strony rozdzielnicy) wymienia zaciski żyła po żyle wraz z rysunkiem listwy zaciskowej, dla każdego obwodu tor prądowy (zasilanie, aparat, zacisk, kabel, odbiornik), a na końcu zapotrzebowanie materiałowe (zaciski, płytki końcowe, moduły szyn); obliczone dane mają charakter informacyjny. Oba schematy i zestawienie można też włączyć jako arkusze w dokumentacji projektowej (dla każdej rozdzielnicy), gdzie są objęte numeracją arkuszy i spisem treści.

Dobór (obliczenie orientacyjne)

W panelu Dobór edytora dla każdego obwodu widoczne są: moc (podana lub zaproponowana na podstawie urządzeń), prąd obciążenia (Ib), prąd znamionowy zabezpieczenia (In), obciążalność prądowa przewodu (Iz), długość oraz spadek napięcia łącznie ze spadkiem na zasilaniu; wartość powyżej granicy jest czerwona. Dla każdej rozdzielnicy sumowane jest obciążenie faz i dobierany jest wyłącznik główny. Proponowaną moc można jednym kliknięciem przenieść do obwodu (w roli edytora).

Grupowanie i temperatura: jeśli jedną trasą (np. w jednej rurze instalacyjnej) biegnie kilka obwodów elektrycznych, obciążalność prądową zmniejsza współczynnik grupowania (dla 3 obwodów ×0,70); temperaturę otoczenia można ustawić na stronie Reguły rozdzielnic (domyślnie 30 °C). Korekta jest widoczna pod Iz jako mała liczba.
Samoczynne wyłączenie (Zs): program oblicza impedancję pętli zwarciowej (sieć Ze + zasilanie + przewód fazowy i ochronny obwodu) i sprawdza, czy wyłącznik nadprądowy na pewno zadziała (B: 5×, C: 10×, D: 20× In). Jeśli nie, Zs jest czerwone i pojawia się największa dopuszczalna długość. Wartość Ze (domyślnie 0,35 Ω) należy ustawić według pomiaru na miejscu lub danych operatora sieci.
Długość: jeśli do obwodu należy rozdzielnica na rysunku, długością jest najdłuższa droga od rozdzielnicy do najdalszego urządzenia (w obwodzie rozgałęzionym nie suma gałęzi). Bez rozdzielnicy lub przy rozerwanym rysunku jest to suma tras, co sygnalizuje uwaga.

Dane wejściowe: dla obwodu moc, cos φ, współczynnik jednoczesności i długość; dla rozdzielnicy przewód zasilający i jego długość.

Zasilanie podrozdzielnicy w doborze. Jeśli rozdzielnica jest zasilana z aparatu innej rozdzielnicy, program sprawdza zasilanie dwiema regułami (Ib ≤ In ≤ Iz): prąd jednoczesny podrozdzielnicy (razem z jej własnymi podrozdzielnicami) nie może przekraczać prądu znamionowego zabezpieczenia zasilającego (Przeciążone zasilanie podrozdzielnicy), a prąd znamionowy zabezpieczenia nie może przekraczać obciążalności prądowej przewodu zasilającego (Przewód zasilający nie jest zabezpieczony); tę ostatnią oblicza się dla mniej korzystnego sposobu ułożenia B2. Zgłasza błąd, jeśli zasilanie nie jest zgodne z wymaganiami. Jeśli aparatem zasilającym jest wyłącznik różnicowoprądowy lub rozłącznik główny, program ocenia zasilanie względem najbliższego zabezpieczenia nadprądowego w łańcuchu zasilania (w rozdzielnicy nadrzędnej, a gdy go brak – względem zabezpieczenia umieszczonego przed zasilaniem); jeśli żadnego nie ma, ostrzega, że przewód zasilający nie jest zabezpieczony przed przetężeniem. Przy zasilaniu zabezpieczonym bezpiecznikiem gG warunek jest ostrzejszy (I2 ≤ 1,45 · Iz): od 16 A prąd znamionowy bezpiecznika może wynosić co najwyżej 0,906 obciążalności prądowej przewodu.

Szybkie kalkulatory. Jeśli dobór jest potrzebny nie z rysunku, tylko dla pojedynczego obwodu, te same wzory wypróbujesz w pasku Kalkulatory dla elektryków na stronie głównej (także bez rejestracji): spadek napięcia, przekrój przewodu i wyłącznik nadprądowy, moc i prąd, a także prawo Ohma, koszt energii, kompensacja mocy biernej i szacowanie materiałów. Kalkulatory to orientacyjne wersje dla jednego obwodu; wartości formularza można udostępnić w łączu.

Podstawa obliczeń. Przycisk Podstawa obliczeń w wierszu panelu doboru otwiera okno dla danego obwodu: skąd pochodzi każda dana wejściowa (podana, domyślna, z roli obwodu, z rysunku lub założona), w jakich warunkach (np. przewód miedziany, izolacja PVC, temperatura otoczenia, grupowanie) i na jakich źródłach program liczył oraz co ogranicza wynik (brakujące dane). Zbiorcza plakietka w nagłówku pokazuje, ile z użytych grup wartości jest sprawdzonych. Do sprawdzenia oznacza, że wartość nie przeszła jeszcze przeglądu fachowego; to nie błąd, lecz informacja, i nie oznacza sprawdzenia względem normy. Odpowiedzialność się nie zmienia: okno jedynie czyni obliczenia przejrzystymi, a za poprawność doboru i zgodność z normami nadal odpowiada projektant.

Obliczenie orientacyjne. Tablice obciążalności prądowej, wzór na spadek napięcia i wartości graniczne oczekują na zatwierdzenie przez projektanta instalacji elektrycznych. Obliczenie nie zastępuje odpowiedzialnego doboru dokonanego przez projektanta.

Prąd zwarciowy i selektywność

W oknie Zasilanie (strona projektu, „Więcej ustawień”) możesz wpisać dane zwarciowe: prąd zwarciowy w punkcie przyłączenia (Ik3), własny transformator (Sn, uk) albo rodzaj i prąd znamionowy zabezpieczenia nadrzędnego; kolejność źródła: Ik3 > transformator > Ze. Na tej podstawie program orientacyjnie oblicza największy prąd zwarciowy na szynach rozdzielnicy (w nagłówku panelu Dobór) oraz najmniejszy (kolumna Ik min dla każdego obwodu).

Zdolność wyłączania: znamionowa zdolność wyłączania (Icn) wyłącznika nadprądowego nie może być mniejsza niż największy prąd zwarciowy na szynach; urządzenia bez danych Icn nie da się ocenić.
Zabezpieczenie zasilające: w rozdzielnicy podrzędnej najmniejszy prąd zwarciowy musi wystarczyć do natychmiastowego wyzwolenia wyłącznika zasilającego.
Selektywność: panel Selektywność wydaje werdykt dla każdej pary zabezpieczenie nadrzędne–podrzędne (selektywne, częściowo, nieselektywne, nie można ocenić); kliknięcie wiersza pokazuje pasma wyzwalania. Poniżej 0,1 s decyduje wyłącznie tabela selektywności producenta; przy bezpieczniku gG po stronie zasilania werdykt brzmi obecnie „nie można ocenić”. Regułę można przełączyć na stronie Reguły rozdzielnicy; protokół zwarciowy w grupie „Załącznik obliczeniowy” pakietu planu drukuje to samo.

Obliczenia orientacyjne. Współczynniki (c_max/c_min, x', ρ) i punkty normy EN 60898-1 czekają na weryfikację. Funkcja nie obowiązuje w projektach NEC (USA).

Dane modułów z katalogu

Na stronie Dane modułów przycisk Dodaj brakujące dane modułów z katalogu wyświetla w podglądzie pozycje cennika, które można zinterpretować i które nie mają jeszcze danych modułu. Po sprawdzeniu Zapisz zapisuje je; istniejące własne lub wspólne dane nie są nadpisywane. Przy niejednoznacznej pozycji wybierasz z listy; w trybie wspólnym może to zrobić tylko administrator.

Drukowanie etykiet

W widoku rozdzielnicy przycisk Etykiety otwiera drukowanie etykiet w nowej karcie. Są dwa tryby: Pasek aparatów (etykiety aparatów rozdzielnicy w jednym rzędzie) i Arkusz etykiet (standardowe szablony A4 lub własny rozmiar; Komórką początkową kontynuujesz częściowo zużyty arkusz). Przy drukowaniu ustaw skalę 100 % (nie „Dopasuj do strony”) i brak marginesów, inaczej etykiety się przesuną.